احساس اسرارآمیز پیش نوستالژی

ساعت طلایی است. خورشید در آسمان پایین است و سایه‌های مستطیلی ایجاد می‌کند که با خش‌خش باد برگ‌های آتشین همچنان به درخت‌ها می‌رقصند. شما در یک ایوان جلویی هستید، در پتو پیچیده شده‌اید، و در حال تماشای خورشید هستید که فرود چشمگیر خود را نشان می‌دهد. شما در این لحظه لذت می برید، از آرامش و زیبایی آن لذت می برید، و می خواهید برای همیشه باقی بماند. و بخیه ای از اندوه را احساس می کنی که بدانی به زودی از بین خواهد رفت و روزی با حسرت به آن زمان نگاه خواهی کرد.

شما در حال تجربه پیش نوستالژی هستید، آن احساس اثیری از دست دادن چیزی قبل از اینکه از بین برود. از دست دادن یک لحظه یا زمانی از زندگی خود در حالی که در حال زندگی کردن آن هستید. این یک حالت مبهم از آگاهی است که می تواند شما را گیج کند، اما حالتی است که من طلسم شده ام.

شیفتگی من به پیش نوستالژی ممکن است از این واقعیت ناشی شود که ترس سالمی از گذر زمان و شاید وسواس نسبت به آن دارم. خاطراتی از یک سال پیش، دو سال پیش روی گوشی من ظاهر می شود، و هرگز آنها را ندیده ام و فکر نکرده ام، وای، انگار خیلی وقت پیش بود. نه یکبار! درعوض، سوگوار می شوم که این دوران زیبای زندگی من چقدر سریع از من گذشت. من تعجب میکنم، آیا من هنوز جوان هستم؟ چند فرصت دیگر دارم که از درک این که 365 روز از زمانی که لحظه ای از زمان با یک عکس به یادگار مانده است، آمده و رفته است؟

اگر بیش از حد به آن فکر کنم، که اغلب انجام می دهم (سلام، اضطراب)، گاهی اوقات احساس می کنم فلج می شوم، نمی خواهم ماهیچه ای را تکان دهم، مبادا آن لحظه مرا رها کند، مبادا چشمانم را باز کنم و نود ساله شوم. پنج سالمه و رمانم نوشته نشده، بچه هایم بزرگ شده اند، بدنم کار نمی کند.

راهی که من سعی می کنم با این ترس مبارزه کنم، توجه جدی به لحظاتی است که می دانم از دست خواهم داد. آن لحظات طلایی ایوان جلو، آن لحظات نیمه شب تکان دادن پسرم، سرش روی سینه ام. البته، به عنوان یک مادر بچه‌های کوچک، آن لحظاتی که می‌دانم روزی احساس نوستالژی در آنها خواهم کرد، بی‌نهایت است.

راهی که من سعی می کنم با این ترس مبارزه کنم، توجه جدی به لحظاتی است که می دانم از دست خواهم داد. آن لحظات طلایی ایوان جلو، آن لحظات نیمه شب تکان دادن پسرم، سرش روی سینه ام.

خانواده ما دیشب بعد از شام پیاده روی کردند. دلم برای غربت تنگ شده بود چون می دانستم به زودی قبل از شام هوا تاریک می شود. به زودی درخشش گرم پاییزی منظره آبی سرد، خاکستری، سفید خواهد بود. مسیرهایی که اکنون در امتداد آن قدم می زنیم به سرعت پوشیده از برف خواهند بود و پیاده روی بعد از شام در زمان های گریزان گذشته خواهد بود. ممکن است این اشتیاق ناخودآگاه من برای یکسانی بوده باشد، که بیزاری خود را از تغییر نشان می دهد. اما از آنجایی که پاییز اولین چیزی است که آشکار می شود، تغییر چیز شگفت انگیزی است. اتفاقاً برای برخی از ما بسیار دشوار است.

مطالب جدید بخوانید  7- تراتل را تا مینیمم آن پایین بیاورید - راه اخبار

به قسمتی از ایمیلی برخوردم که در آن مشترک شدم تماس گرفتم بابا روزانه، که از یک احساس مشابه صحبت می کند.

“در نقطه ای، شما به این لحظه از زندگی فرزندان خود با غم مه آلود نوستالژی نگاه خواهید کرد. مهم نیست که آینده برای آنها چه خواهد بود یا چه مسیرهایی را انتخاب می کنند، شما در این زمان با حسرت به گذشته نگاه خواهید کرد.

همین حس باعث شده که دلم برای چهار سالگی دخترم تنگ شده باشد. او است چهار، اما من از قبل دلم برای آن تنگ شده است زیرا می دانم که برای همیشه دوام نخواهد داشت. حتی دوام نخواهد آورد طولانی، و این مرا می ترساند.

ممکن است مالیخولیک باشد. اما به نوعی، احساس پیش نوستالژی می تواند به شما کمک کند قدر لحظه حال را بدانید، تنها لحظه ای که هستید در واقع دارند.

لازم نیست مثل من از گذراندن زمان بترسید تا بدانید که نوستالژی نزدیک است، مخصوصاً در مورد زمان با عزیزانمان. این طبیعی است که حسرت چیزهایی را که قبلا بوده است داشته باشیم. اگر این کار را نمی کردیم، غیر انسانی بودیم.

اخیراً با یکی از اعضای خانواده در مورد پیش نوستالژی صحبت کردم. او هرگز در مورد آن چیزی نشنیده بود و وقتی آن را توضیح دادم، گفت که برای او آشناست اما به شکل حسرت به ذهنش رسید. وقتی او رشد فرزندان و نوه‌هایش را تماشا می‌کند، احساس پشیمانی می‌کند که این لحظات به زودی فقط خاطره خواهند شد. در حالی که معناشناسی متفاوت است، پویایی احساسات غم انگیز او و احساسات پیش از نوستالژی من مشابه است: یک شادی عظیم در لحظه، درک این که برای همیشه دوام نخواهد داشت، و غم برای پایان قریب الوقوع آن.

مطالب جدید بخوانید  قیمت هدرز پراید - انجین آرتز

یک کلمه پرتغالی غیرقابل ترجمه وجود دارد که چیزی نزدیک به این احساس را در بر می گیرد: Saudade. من اولین بار در مورد این کلمه در یک رمان یاد گرفتم، کتابفروشی پاریس کوچک، توسط نینا جورج در این کتاب آمده است که شخصیت اصلی “چشیدن طعم سحرآمیز زندگی، یک احساس ملایم و گرم اندوه – برای همه چیز، برای هیچ” را چشیده بود. در ادامه این کلمه دوست داشتنی را اینگونه تعریف می کند: «آرزوی کودکی، زمانی که روزها در هم می آمیختند و گذر زمان هیچ نتیجه ای نداشت. این حس دوست داشتنی است که دیگر هرگز تکرار نخواهد شد. این یک تجربه منحصر به فرد از رها کردن است. این همه چیزی است که کلمات نمی توانند آن را ضبط کنند.»

زیباست، جادوگر اما در مورد پیش نوستالژی نیز چیز کمی وجود دارد. فرض بر این است که شما می خواهید همه چیز در آینده یکسان باشد، و این نمی تواند باشد. در زمستان، دلم برای پاییز تنگ خواهد شد، بله. اما اگر پاییز تغییر نمی کرد چه؟ اگر برای همیشه پاییز بماند چه؟ پیامدهای آن تمایل به گونه‌ای است که برای اینکه حقیقت داشته باشد، بسیاری از چیزهای دیگر باید اشتباه باشند. یعنی اگر زمستان امسال نمی آمد، مشکلات بسیار بزرگتری در پیش داریم تا اینکه از عبارت بی عیب و نقص استفاده کنیم. بابا روزانه، غم مه آلود دلتنگی.

شاید آنچه در مورد پیش نوستالژی بسیار هیجان انگیز است، این باشد که احساس می کنید تا این حد زنده هستید. چقدر خوش شانس هستیم که لحظاتی را داریم که آرزو می کنیم بتوانیم برای همیشه نگه داریم!

چنگال پیش نوستالژی واقعاً می تواند قوی باشد. می‌تواند شما را از لحظه‌ای که تجربه می‌کنید، همان لحظه‌ای که آرزویش را دارید بیرون بکشد و آن را با ترس از فرارش آلوده کند. خراب کردن لحظه ای که خیلی دوستش داری غم انگیز است، زیرا چیزی برایت باقی نمی گذارد – نه خاطره آن، نه حتی لحظه.

مطالب جدید بخوانید  چگونه می توان آثار هنری را پیدا کرد که خانه شما را تکمیل می کند

پیش نوستالژی خوب نیست، بد نیست، فقط هست. پس با آن چه کنیم؟ متوجه آن می شویم. ما آن را همان طور که هست می پذیریم – آرزوی آینده برای چیزی در زمان حال – و سپس پیش می رویم و به لذت بردن از لحظه یا مرحله ای که در آن هستیم ادامه می دهیم.

شاید آنچه در مورد پیش نوستالژی بسیار هیجان انگیز است، این باشد که احساس می کنید تا این حد زنده هستید. چقدر خوش شانس هستیم که لحظاتی را داریم که آرزو می کنیم بتوانیم برای همیشه نگه داریم! چقدر باورنکردنی است که هوشیاری را تجربه کنیم که آنقدر احساس رضایت و لذت می کند که آرزو می کنیم دوام داشته باشد!

و به نوعی ماندگاری دارد. وقتی نوستالژی که از قبل احساس می‌کنیم با آن ارتباط برقرار می‌کنیم، سرانجام به سراغ ما می‌آید، آن لحظه غم‌انگیز حفظ شده در زمان را دوباره زنده می‌کنیم، لحظه کنونی که از خود آینده خود دیدن می‌کنیم. منحرف کننده؟ مطمئن. اما چقدر خوشبختیم که این نوع آگاهی را داریم. وقتی به آن اذعان کنیم، زندگی ما چقدر می تواند غنی شود.