در اینجا یک رویکرد برای بازگرداندن جرقه خلاق وجود دارد

مدتی است کلمات ننوشته ام. سرم حتی آنها را برایم زمزمه نمی کند ، همانطور که بی خیال وقتی دوش می گیرم یا به خواب می روم. دفترچه یادداشت تلفن من که در آن ایده های مقاله می نویسم (عمدتا) خالی شده است ، و لیست مواد غذایی غیرقابل خرید و چند رمز عبور که هرگز به خاطر نمی آورم و کتابهایی که امیدوارم بخوانم جایگزین شده است. مطمئن نیستم که سوئیچ از کار افتاد ، وقتی الهام کمی کم شد. وقتی مجبورم مینویسم ، فقط در مواقعی که باید. و بدون چیزهایی که مینویسم ، من همانطور که هستم وجود دارم ، که نباید به خاطر سپرده شود. Doomscrolling توییتر در حال حاضر ساده تر است. و دوبار ضربه زدن روی عکس آدل در ووگ بریتانیایی جهش سریع سروتونین را شروع می کند. من می توانم در ناشناخته ها بنشینم و جهان را تا آنجا که می توانم تماشا کنم.

می دانم این غم انگیز به نظر می رسد. و اشکالی ندارد. گاهی اوقات ، خلاقیت اینگونه عمل می کند. ما گرفتار ريپتيدي مي شويم كه تمام لبه هاي ما را مي پوشاند و دل ما براي جنگيدن در آن نيست. احساس عدم الهام به اندازه احساس نوآوری یک احساس معتبر است. دوست دارم اعتقاد داشته باشم که فقدان چیزی وجود آن را در زمان خود به بهترین تکامل در کل جهان تبدیل می کند.

احساس عدم الهام به اندازه احساس نوآوری یک احساس معتبر است. دوست دارم اعتقاد داشته باشم که فقدان چیزی وجود آن را در زمان خود به بهترین تکامل در کل جهان تبدیل می کند.

با این حال ، امروز ، من می خواهم در مورد چگونگی جستجوی خلاقیت ، استخوانهای آن ، در مورد بازتعریف و به خاطر سپردن شخصیت خود بنویسم.

خلاقیت خود تعیین کننده است. تخیل است. عذاب آور و زشت است و همه چیز زیبا. همه خلاق هستند زیرا همه ما مشتاق شناختن وجود خود هستیم. ما می خواهم تا بدانیم کی هستیم بخش سخت در مورد از دست دادن میل به درک آن این است که ما باید آنچه را که قبلاً بودیم کنار بگذاریم. نوشتن از طریق آن گاهی دردناک است. و با لحظاتی روبرو می شوم که نمی خواهم در آینه نگاه کنم.

من فکر می کنم در حال تردید هستم که این موضوع را به درستی توضیح دهم. اما ، از دست دادن انگیزه خلاق باعث می شود احساس کنم مانند توده ای از پوست و اندام ها هستم. با همه گیری ، من تغییر کرده ام. و می ترسم نسخه ای از من به نحوی از آن تجربه بیرون آمده باشد ، در حالی که نسخه دیگری برای بیرون آمدن به دیوار پنجه می زند.

من اخیراً از طریق سندرم شار همه گیر از طریق برن براون آشنا شدم جرأت کنید رهبری کنید پادکست او با ایمی کادی ، روانشناس اجتماعی ، در مورد زندگی اخیر خود گفتگو کرد واشنگتن پست مقاله ، “چرا این مرحله از بیماری همه گیر ما را بسیار مضطرب می کند.”

مطالب جدید بخوانید  اعلام Jungalow x Native Collection

آنها در مورد چگونگی تجربه خطای پیش بینی تأثیرگذار بر انسان بحث می کنند. اساساً ، مردم در پیش بینی احساسات خوب نیستند. همانطور که ما حرکت های همه گیری را پشت سر گذاشته ایم ، پیش بینی اینکه چه زمانی می توانیم جشن بگیریم و از مه خارج شویم ، دشوار بود. بنابراین ، در نهایت احساس می کنیم دائماً دردناک و گیج هستیم. یک چیز روانشناختی زیبا به نام “ظرفیت افزایش” ما را در اولین مرحله گذراند و فوریت بحران افراد زیادی را به خود مشغول کرد حماسی خلاق این چیزی است که برای من اتفاق افتاد. من یک خبرنامه شروع کردم. من هر روز با تب و تاب در مورد آنچه در حال گذر بودیم نوشتم. من خیلی مشتاق بودم که بفهمم چه خبر است ، نوشتن به یک درمان شدید تبدیل شد. ما با هم کار کردیم. ما از پنجره های بالکن موسیقی می خواندیم و موسیقی می نوشتیم. ما با انتظارات بالا می سوختیم و در حوضچه ای از امید سوسو می زدیم.

خلاقیت خود تعیین کننده است. تخیل است. عذاب آور و زشت است و همه چیز زیبا. همه خلاق هستند زیرا همه ما مشتاق هستیم که وجود خود را بشناسیم. ما می خواهم تا بدانیم کی هستیم

و سپس این اتفاق دیگر رخ داد. همه چیز همچنان مبهم بود. خسته شدیم ، گوشه گیر شدیم. در کنترل روایت ناتوان است. ما مطمئن نبودیم که دیگر چه کنیم که همه چیز بهتر شود ، بنابراین به دنبال فرار بودیم.

فرار من ، زیرا نمی توانم سفر کنم یا فرار کنم ، به رسانه های اجتماعی تبدیل شده است. من هرگز آنقدر به تلفن خود معتاد نبوده ام که در زندگی دیگران گول بزنم تا از تلفن خودم فرار کنم. من در مورد زندگی خود نیز به روز رسانی می کنم ، اما همیشه تعجب می کنم که همه اینها چیست. آیا من در خلاء فریاد می زنم؟ چرا نمی توانم به یک کتاب چسبیده باشم؟ چرا نمی توانم به قلم و کاغذ تکیه کنم؟ ریشه تخیل من کجاست؟ و من بدون آن کی می شوم؟

من اخیراً خواندم کتابخانه نیمه شب توسط مت هیگ خواندن ، مانند نوشتن ، چیزی بوده است که اخیراً از آن غفلت کرده ام و این کتاب مرا در یک گردباد احساسات قرار داد. هیچ هشدار اسپویل در اینجا جدا از نقل قولی که برای من طنین انداز شد (یادداشت نویسنده: اما لطفاً این کتاب را فوراً بخوانید).

در اینجا نقل قول ظاهر می شود: “شما فراموش می کنید که هستید. با تبدیل شدن به همه ، شما هیچکس نمی شوید. ”

من دوست دارم وقتی نقل قول ها در کتاب ها یک آینه مجازی را در چهره من قرار می دهند و مرا مجبور می کنند تا به عمق روح خودم نگاه کنم. در آنجا بودم ، اولین کتابی را که در شش ماه گذشته روی آن تمرکز کرده بودم ، به پایان رساندم ، در نهایت احساس افشاگری شخصی را احساس کردم. برای یکبار ، روی تصاویر غریبه ها دست نزنم و در عوض به عمیق ترین قطعه خودم نگاه کنم. من ماههای زیادی را در زندگی دیگران گم کرده بودم ، به سختی به زندگی خودم اهمیت می دادم. و با این تصور ، تصور اینکه دیگران چه احساسی خواهند داشت ، خودم را گم کرده ام. بدون خلاقیت من ، هیچکس نمی شدم.

مطالب جدید بخوانید  گزارش بازدید از کارخانه پارس اگزوز؛ صفر تا صد تولید اگزوز

یادداشت نویسنده قبل از ادامه: شبکه های اجتماعی نیز به من شادی می دهد. من در این برنامه بد بو به نام اینستاگرام با باورنکردنی ترین افراد ملاقات کردم و فکر می کنم این کار خلاقیت من را در اینجا و آنجا افزایش می دهد. من می توانم به دنبال چیزهایی باشم که به من الهام می بخشد و در صورت نیاز می توانم احساساتم را در پست ها بنویسم. من به سادگی می گویم که اینستاگرام نیز احساس غافلگیری در جهان ایجاد می کند. گم شدن در بی حسی و محرک مقایسه ای آن آسان است. اصالت ، چیزهای ساده ، در وجود بی حس و شیرینش شناور است.

من ماههای زیادی را در زندگی دیگران گم کرده بودم ، به سختی به زندگی خودم اهمیت می دادم. و با این تصور ، تصور اینکه دیگران چه احساسی خواهند داشت ، خودم را گم کرده ام. بدون خلاقیت من ، هیچکس نمی شدم.

به هر حال من منحرف می شوم. در اینجاست که رابین دانبار وارد می شود. به عنوان استاد دانشگاه آکسفورد ، او متوجه شد که انسان ها فقط 150 نفر را می شناسند ، زیرا این اندازه متوسط ​​جوامع شکارچی-گردآورنده بود. بنابراین ، مغز ما نمی تواند با “شناخت” بسیاری از مردم در رسانه های اجتماعی کنار بیاید. از این رو ، ما بیش از پیش مشتاق ارتباط رو در رو هستیم.

در میان بسیاری از موارد دیگر. ارتباط چهره به چهره. در رفتن. وضوح. زودگذر ، زیبایی ساده. کتابها کلمات روی کاغذ. من معتقدم که بازتاب خود ، نوشتن/نقاشی/آواز خواندن/اجرای نحوه کار ، می تواند بخشهایی از خود را به ما بدهد که هرگز نمی شناسیم. اما ما باید زمان را برای رسیدن به آنجا مهیا کنیم. بخش بزرگی از یادآوری اینکه ما چه کسی هستیم ، فضا را برای آن باز می کند. مدتی است که نتوانسته ام آن میدان باز را پیدا کنم ، اما احساس می کنم که دوباره باز می گردد ، زیرا من به آرامی سعی می کنم رسانه های اجتماعی را رها کنم و در دنیای “عادی” جایی برای خودم پیدا کنم. دارم میرسم اونجا.

با توجه به آنچه آموخته ام ، مطمئن نیستم که آیا نکات قابل تاملی برای جستجوی عناصر خلاقانه ای که احساس می کنیم از دست داده ایم ، دارم. من فکر می کنم شروع مطمئن ، خود تحقق است. این که ما تغییر می کنیم و جهان تغییر می کند و گاهی اوقات تغییر خلاقیت را دشوار می کند. با پذیرفتن خلاء که احساس می کنیم ، از دست دادن خیالی ناشی از همه گیری و لحظاتی که هرگز به آن دست نیافتیم ، دقیقه هایی که نتوانستیم به وجود آوریم ، می توانیم آن را التیام بخشیم. شاید این کمی به خلاقیت بچرخد: پذیرش خودمان همانطور که ما چیزهایی را می پذیریم که ما را انسانی تر می کند.

مطالب جدید بخوانید  نحوه بهینه سازی صفحات فرود برای به حداکثر رساندن تبدیل پرداخت به ازای هر تماس

در اینجا لیستی غیر الهام بخش از چیزهایی وجود دارد که باعث می شود من برای شروع شما انسان باشم: مدتی است با مادربزرگم تماس نگرفته ام و باید در این مورد بهتر باشم. من در مورد اشتراک پیتزا قاطع هستم. من در مورد نظافت بسیار عصبی هستم. همدلی من گاهی درد می کند. در واقع از برهنه شدن متنفرم. وقتی در محاصره آب هستم احساس زیبایی می کنم. من همیشه در مورد آنچه می خورم احساس گناه می کنم. من طعم وحشتناکی در موسیقی دارم و انتظارات زیادی از دوستان دارم. عمیقا دوست دارم. من آنقدر که دوست دارم دیده شوم ، از اشغال فضای زیاد متنفرم.

بنابراین ، این لیست سختی برای نوشتن بود. اما حتی یک پاراگراف کوچک از خود اندیشی به من کمک کرد تا انگشتان پای خود را روی زمین نگه دارم (من در حال حاضر روی صندلی آشپزخانه ام به سبک پترزی نشسته ام). با وجود همه چیز ، احساس می کنم متمرکز و باز هستم. و فکر می کنم شاید … می توانستم کمی بنویسم. میدونی چیه؟! من فقط 1300 کلمه در این آخرین جلسه نوشتم! پیش رفتن!

چگونه می توانیم فراتر از رسانه های اجتماعی خلاق باشیم؟ چگونه می توان از تلاش برای شبیه شدن به دیگران خارج شد؟

علاوه بر این ، من فکر می کنم می توانیم از خود بپرسیم: چگونه می توانیم فراتر از رسانه های اجتماعی خلاق باشیم؟ چگونه می توان از تلاش برای شبیه شدن به دیگران خارج شد؟ چگونه می توانیم از دیدگاه خودمان از طریق دیگران فاصله بگیریم و در عوض خود را برای افراد آشفته ، بی رمق و زیبا که هستیم بپذیریم؟

خلاق بودن به این معناست که به یاد آوریم چه کسی هستیم.

البته با نقل قول دیگری از کتابخانه نیمه شب پارادوکس آتشفشانها این بود که آنها نماد نابودی بلکه زندگی بودند. هنگامی که گدازه کند و سرد می شود ، جامد می شود و سپس با گذشت زمان تجزیه می شود و تبدیل به خاک می شود. به به به او یک سیاه چاله نبود ، او تصمیم گرفت. او یک آتشفشان بود و مانند یک آتشفشان نمی توانست از خودش فرار کند. او مجبور بود آنجا بماند و به آن بیابان متمایل شود. او می تواند در درون خود جنگل بکارد. “

در واقع یک جنگل